Menu

Lelanie Roode

About Lelanie Roode

https://lelanieroode.com

Posts by Lelanie Roode:

NEWSLETTER 26 AUGUST 2026

Back Home—A Journey That Stretched Far Beyond the Netherlands

Dear family and friends

There is something special about coming home. You think you are simply returning to a place. A country. A home. A familiar street. Your own bed. Your own kitchen. Your people. But sometimes you do not return quite the same person who left. I am back from the Netherlands. Back in my beautiful South Africa. Back in my familiar town, my home and, most importantly of all, back in the arms of my beloved Cornelius.

And what a joyful reunion it was! I think there is a reason why airports can be some of the most emotional places on earth. People run towards one another. Arms are thrown around necks. There is laughter, tears, embraces, and sometimes people simply stand still for a few seconds, looking at each other with that indescribable relief of: “You’re back.” Somewhere I came across this beautiful thought: “Airports have seen more sincere kisses than wedding halls, and more sincere tears than funerals.”

I believe it. Because there, among the luggage, arrival halls and departure boards, love is sometimes revealed without any pretence. Now I have to confess… I don’t like travelling! Honestly, I am probably the world’s worst traveller. No wonder my eldest daughter warned me beforehand: “Mom, please remember: ‘Do not be a negative Nelly!’”

I actually hate travelling. Not the destination. Not the people I am visiting. The entire process of getting there! Packing. Weighing luggage. Trying to remember what is allowed and what isn’t. Timelines and deadlines. The constant feeling that you have to be somewhere on time and absolutely must not miss your flight.

Queues of people in crowded passageways between two barriers. Step by step, waiting your turn. Smiling at the staff. Fighting your way through the stress and exhaustion. And then, of course, airport security… Oh, dear airport security! In your mind, the thoughts keep spinning: “What if I did something wrong somewhere? What if I forgot something? What if someone put something in my luggage and now, they are going to arrest me and throw me into a foreign prison…”

Because I have had a shoulder replacement and open-heart surgery, and now carry a collection of bits of steel inside my body, the alarms go off at almost every airport I visit! Shoes off. Jewellery off. Belt off. Everything into the tray. Walk through. Bleep! Back again. Something else off and into the tray. Through again. Bleep! By that stage, I start wondering whether they shouldn’t simply issue me with a permanent airport security card. It is incredibly stressful.

Then there is still the actual flying… Economy class. My father used to say:“We ‘ordinary’ people don’t fly First Class. We fly with the ‘suitcases’.” 😂 I think about his words every time I try to fold myself into one of those tiny economy-class seats. This time, based on my eldest daughter’s advice, I made a conscious decision: if I have to travel, I am going to approach it positively. I cannot make the tiny seat bigger. I cannot change airport security single-handedly. I certainly cannot shorten the duration of the flight. But I can decide what attitude I am going to have. And it makes a difference. Every time.

From One World to Another

The Netherlands was wonderful. But let me tell it like it is: Another continent, a foreign country, a strange town, unfamiliar people, a strange house and even an unfamiliar bedroom… Even though the person you are visiting is your own child. Everything feels different at first. It smells different.  It looks different. Even the silence sounds different. And then, suddenly, you have to live with your grown-up, working son for two weeks.

He has his own routine. His work. His social life. This is now his world. Those first few days are a period of adjustment, and suddenly I find myself wondering: “What on earth are we going to talk about for two whole weeks?”

Well… I need not have worried at all. Because then we started talking. Spending time together, laughing. Doing things together. There were almost not enough hours in the day. One of the most beautiful discoveries of this visit was once again realising that my son and I have a very special common interest and denominatior: Movies.

We visited different cinemas and went to see practically every film we could fit into our schedule on the cinema circuit between Weert and Eindhoven. We watched The Odyssey—an excellent film. The Turner—also brilliant. The Devil Wears Prada 1 & 2. And many other films—some at the cinema and others simply at home.

The new Superman, with David Corenswet as Clark Kent. And, of course, afterwards we simply had to watch Man of Steel, starring Henry Cavill, again. There is one scene there-in that touched both of us deeply—as it always does. The young Superman runs away and hides in the storeroom. His mother comes to the school, and they communicate through the closed door. What a beautiful image of a mother’s love.

“The world is too big, Mom…”

“Then make it smaller. Just follow my voice and walk towards it.”

I think every mother understands that moment. And perhaps every human being understands it on some level. Sometimes the world simply feels too big. Too much. Too complicated. Too uncertain. And then we need someone whose voice we trust. “Make it smaller. Just follow My voice and walk towards it.”

The Little Things That Become Great Memories

Of course, our time together was about so much more than movies. I helped him shorten his curtains. We went shopping for the necessary household items for his home. I cooked some good old-fashioned home-cooked, Mom food for him. We drank coffee together. We had breakfast together in Eindhoven at Meneer de Boer. We enjoyed cake at little coffee shops. Some evenings we went out for drinks. We talked. We laughed a lot. We cried too. We prayed together. And somewhere among all these ordinary, everyday things, I realised just how extraordinary this time with my child actually is. Precious. Unrepeatable. A window in time that will one day become a memory. I am so very glad I went.

Writing News and the Unexpected “Writer’s Holiday”

Something happened that I was not prepared for. I could not work. Not because I did not want to. Because I couldn’t! For days we struggled to find a power plug/adapter for my computer that would fit the Dutch wall sockets. Eventually, my son had to order one online. My laptop battery was flat. There was simply nowhere to find the correct adapter. So, there I was Forced leave. Or, as I preferred to call it: A friendly mandatory holiday. It was wonderful! In a society that sometimes dictates that we must stay busy, busy, busy—always fixing something or planning something—it was almost like being given permission to simply… do nothing for a few days. When the adapter finally arrived, I could switch on my computer and return to my world of words. Rested and once again passionately enthusiastic about my writing.

A Journey Within

One of the beautiful things about visiting someone else’s life is that you also get time to look at your own life from the outside. I took some of my own me-time. I visited the Catholic churches in Weert and attended a service. I sat quietly. I looked. I listened. I prayed. Once again, I discovered how deeply grateful I am for the place in which I find myself. For my Heavenly Father and His Grace. His guidance and His protection. His wall of fire around me. (Zechariah 2:5) For the fact that I could go—and return safely.

Perhaps my greatest journey in the Netherlands was not one that appeared on an airline ticket. It was the journey within myself. Of course, I also did the touristy thing. I sat at little restaurants, drank coffee and did people-watching. Made up stories in my head. Because that is what writers do.

We see a stranger sitting at a table and wonder: Who is she? Where is she going? Who is waiting for her? What is she thinking about? Is she happy? Is she in love? Is she sad? What happened to her yesterday? And while I watched people, I also began thinking about myself. About the rest of the year. About my life. About what lies ahead. About what I still want to do. About what I still want to write. Also, about where the Lord will lead me next.

Writing News—From One Book to the Next

I am still busy with the English translation of Elephant on a trapeze. My goal is to complete it by the end of August. After that, an entirely new phase awaits. During September and October, I will be working on “Val en Sweef”, the sequel. Going through Annerle Barnard’s reading report—her suggested changes, comments, deletions and additions.

This brings me to something I would like to share with every writer—and aspiring writer. Whether you are working on your debut novel or already writing your tenth book: Get a professional manuscript assessment. And not from your close friends. Nor from your acquaintances or from your life partner. It is easy to send a manuscript to someone who loves you. They want to support you. They want to encourage you. They do not want to hurt you. And therefore, you will often receive positive feedback from them. Send your manuscript instead to a recognised, experienced and objective reader or writer who does not know you personally. Someone who reads your manuscript with an entirely different eye. Someone who can tell you: This works. That does not work. You lose the reader on this page. There is too much information here. Something is missing there. Add this or that. With this report comes the wonderful—but sometimes painful—piece of advice that every writer eventually has to learn: “Kill your darlings.”

Writers have paragraphs, passages and pages that we think are brilliant. A scene we have fallen in love with. A description we simply must keep. Because, of course, we wrote it. We are proud of it. We love it. And then someone from the outside reads it and asks the simplest, yet most important question: “Why is this here?” Is it necessary? Why does the reader need this information? Does it move the story forward? Does it add something? Or can we simply… leave it out? It can be painful. But most of the time, it is precisely that outside perspective that makes your book better. A good manuscript assessment does not simply tell you what you want to hear. It helps you see what you, as the writer, can no longer see because you are too close to your own story. Do it.

News from the Home Front

While I was in the Netherlands, life at home continued. Our Benevolent Stay—The Stellenbosch Way is doing well, and we trust our Heavenly Father for a full calendar. If you, as a newsletter reader, or any of your friends or family, would like to come and stay in Stellenbosch, we would greatly appreciate you recommending our accommodation.

Book Benevolent Stay—The Stellenbosch Way: Benevolent Stay Booking Link: Please feel free to share the link. https://book.nightsbridge.com/40024 A small recommendation from one person to another means a great deal to a small business.

My beloved Cornelius’s wood business is also doing well. Our Cape winter this year has not been as cold and rainy as we are accustomed to. The wood is selling well, but along with the good sales comes another need: Rain. Capetonians are praying for a little more water from heaven. The winter rainfall has been scarce. We pray and trust that the Lord will open the clouds again and that the rain will continue—even well into December, if necessary! And, of course, we hope that people will then need dry wood again and come and buy it from us.

Turkish Airlines—A Well-Deserved Shout-Out I also have to give Turkish Airlines a special shout-out this month for an excellent travel experience. Turkish Airlines The stopover in Istanbul was short and completely hassle-free. None of my flights was delayed. None of my luggage disappeared. The service, both on and off the aircraft, was friendly. The food was delicious. Yes, the flights were full. Yes, economy class is not exactly luxurious. And yes… the spaces are small. But one knows that before you book. As I said earlier: You cannot always change the circumstances, but you can choose your attitude. I chose to enjoy the journey for what it was. I am grateful that everything went safely and smoothly. Grateful for good health. Grateful for an accident-free journey. Grateful that I could go. And even more grateful for a safe return home.

In my July newsletter, I wrote: “Travel changes you.” It is true. I did not return with only photographs, memories and a suitcase full of clothes and little gifts. I returned more grateful. Deepened. I have grown. I have grown closer to my child. Closer to my Heavenly Father. Even closer to Cornelius if it were possible. And, in another way, also closer to my other three children. Distance has once again made me realise how precious closeness is. How precious family is. gift of good health and a safe home are. How precious it is to have someone to return to.

And Then… Came the Reunion The arrivals hall. The familiar face. The familiar arms. The familiar scent of someone you love. Cornelius. There is a special kind of joy that you only understand when you see someone you love deeply again after a period of absence. It is not ordinary happiness. It is joy and relief. Gratitude. Love. An entire emotional storm compressed into a single moment. Suddenly, you realise: I missed you. I am safe. I am home. You are here. And perhaps that is why airports are such honest places. There is no time for pretence. There are simply people waiting. People returning. People leaving. People who love someone. And people who finally get to hold one another again.

The Greatest Journey Is Sometimes the One Home

The Netherlands taught me many things. It showed me how big the world is. How different people’s lives can be. How brave one has to be, to leave your familiar world behind and start a new life somewhere else. I am super-proud of my son! It showed me how precious my son’s presence in my life is. To remember that sometimes you have to travel far away to see again what was actually right in front of you all along. The greatest gift of a journey may not be the destination. It is the perspective you bring home with you. I left the Netherlands with a heart full of memories. I left my son there—something a mother’s heart never finds entirely easy. But I returned knowing that the distance between us does not change the love between us. And when I finally felt South African soil beneath my feet again, I realised: I enjoyed the Netherlands. I thoroughly enjoyed my time with my son. But there is something indescribable about coming home. My country. My town. My home. My people. My beloved. And the arms I could finally walk into again. With a heart fuller than when I left, I say: Thank You, Lord. For the journey, for my child, for my beloved. Thank You for my other children, for my health, for protection, for memories, for my work and for the privilege of being able to go. Above all— Thank You that I could come home. Because every journey has a destination. But the most beautiful destination of all… is sometimes simply: HOME.

With love and blessings,

NUUSBRIEF 26 AUGUSTUS 2026

Terug by die huis—’n Reis wat verder gestrek het as Nederland

Liewe familie en vriende

Daar is iets besonders aan ‘n terugkoms.

Mens dink jy kom net terug na ’n plek. ’n Land. ’n Huis. ’n Bekende straat. Jou eie bed. Jou eie kombuis. Jou mense. Maar soms kom jy nie heeltemal dieselfde mens terug as wat jy weggegaan het nie.

Ek is terug uit Nederland. Terug in my mooi Suid-Afrika. My bekende dorp, huis en, die heel belangrikste van alles, terug in my geliefde Cornelius se arms. En wat ’n vreugde was daardie weersiens!

Ek dink daar is ’n rede waarom lughawens van die emosioneelste plekke op aarde kan wees. Mense hardloop na mekaar toe. Arms word om nekke gegooi. Daar word gelag, gehuil, vasgehou en soms net vir ’n paar sekondes lank stil gestaan terwyl twee mense mekaar aankyk met die onbeskryflike verligting van: “Jy is terug.”

Ek het iewers die volgende mooi gedagte raakgelees:“Airports have seen more sincere kisses than wedding halls, and more sincere tears than funerals.”

Ek glo dit. Want daar, tussen die bagasie, aankomssale en vertreksborde, word liefde soms sonder enige pretensie sigbaar.

Nou moet ek eers bieg. Eerlikwaar… ek hou nie van reis nie! Ek is waarskynlik die wêreld se slegste reisiger, geen wonder my oudste dogter het my vooraf gesê: “Mamma onthou asseblief: “Do not be a negative Nelly!”

Inteendeel. Ek haat reis. Nie die bestemming nie. Nie die mense wat ek besoek nie. Die hele proses om daar te kom!

Die inpak. Die weeg van tasse. Die probeer onthou wat mag en wat nie mag nie. Tydlyne en  spertye. Die voortdurende gevoel dat jy iewers betyds moet wees en absoluut nié jou vlug mag misloop nie. Rye mense in drukgange tussen twee toue. Tree-vir-tree, wag jou beurt af. Glimlag vir die personeel. Veg deur jou spanning en moegheid. En dan natuurlik die lughawe-sekuriteit… Ai, die liewe lughawe-sekuriteit! In jou kop maal dit maar altyd: “Sê nou net ek het iewers iets verkeerd gedoen? Iets vergeet. Iemand het iewers iets in my bagasie geplant en nou gaan hulle my arresteer en in ’n vreemde tronk gooi…”

Omdat ek al ’n skouervervanging en opehartchirurgie gehad het en nou ’n versameling staalonderdele binne-in my liggaam ronddra, blêr die alarms by omtrent elke lughawe waar ek kom! Skoene uit. Juwele af. Gordel af. Alles in die houertjie. Loop deur. Bleep! Terug. Nog iets af en in die mandjie. Weer deur. Bleep! Teen daardie tyd begin ek wonder of hulle my nie maar net met ’n permanente lughawe-sekuriteitskaart moet toerus nie. Dis ongelooflik stresvol. Dan lê die vlieg nog voor… Ekonomiese klas.

My pa het altyd gesê: “Ons ‘gewone’ mense vlieg nie Eerste Klas nie. Ons vlieg saam met die ‘suitcases’.” 😂 Ek dink daaraan elke keer wanneer ek myself in daardie klein ekonomiese klas-sitplek probeer opvou. Hierdie keer het ek op grond van my oudste se woord ’n wilsbesluit geneem: as ek dan móét reis, gaan ek dit positief aanpak. Ek kan nie die klein sitplek groter maak nie. Ek gaan nie die lughawe-sekuriteit vrou-alleen verander nie. Ek kan beslis nie die vlug se duur verkort nie. Máár, ek kan besluit met watter gesindheid ek dit gaan doen. En dit maak ’n verskil. Elke keer.

Van een wêreld na ’n ander

Nederland was wonderlik. Maar laat ek dit sê soos dit is: ’n Ander kontinent, ’n vreemde land, ’n vreemde dorp, vreemde mense, ’n vreemde huis en selfs ’n vreemde slaapkamer… Al is die mens wie jy besoek, jou eie kind. Alles voel aanvanklik anders. Dit ruik anders. Dit klink anders. Lyk anders. Selfs die stilte klink anders. Dan moet jy skielik vir twee weke lank saam met jou volwasse, werkende seun leef. Hy het sy eie roetine. Sy werk. Sosiale lewe. Dit is nou sý wêreld. Daardie eerste paar dae van aanpassing waarin ek myself skielik afvra: “Waaroor gaan ons nou eintlik twee weke lank gesels?”

Wel… Ek hoef my glad nie te bekommer het nie. Want toe begin ons gesels. En kuier. Lag en dinge saam doen was daar amper nie genoeg ure in die dag nie. Een van die mooiste ontdekkings van hierdie besoek was weereens dat my seun en ek ’n besondere gemene deler het: Flieks.

Ons het verskillende teaters besoek en feitlik al die films op die kringloop tussen Weert en Eindhoven gaan kyk wat ons kon inpas.

Ons het The Odyssey gesien—’n uitstekende film. The Turner —ook briljant. Die nuwe Superman, met David Corenswet as Clark Kent, en natuurlik kon ons nie anders as om daarna weer Man of Steel, met Henry Cavill, te kyk nie. Daar is een toneel daarin wat ons albei (soos altyd) weer diep geraak het. Die jong Superman hardloop weg en kruip in die pakkamer weg. Sy ma kom skool toe en hulle kommunikeer deur die toe deur. Wat ’n wonderlike beeld van ’n ma se liefde.

“The world is too big, Mom…”

“Then make it smaller. Just follow my voice and walk towards it.”

Ek dink elke ma verstaan daardie oomblik. En miskien verstaan elke mens dit op een of ander vlak. Soms voel die wêreld eenvoudig té groot. Te veel. Te ingewikkeld. Te onseker. Dan het ons iemand nodig wie se stem ons vertrou. “Maak dit kleiner. Volg net My stem en loop daarheen.”

Onder andere het ons ook The Devil Wears Prada 1 & 2 gekyk. En nog vele ander films—party in die teater en ander sommer tuis.

Die klein dinge wat groot herinneringe word

Ons tyd saam was natuurlik soveel meer as films. Ek het hom gehelp om sy gordyne korter te maak. Ons het die nodige goed/huishoudelike ware vir sy huis gaan koop. Ek het vir hom lekker huis- en ma-kos gemaak. Ons het saam koffie gedrink. Saam ontbyt geëet in Eindhoven by Meneer de Boer. Saam koek by klein koffiewinkeltjies geniet. Saans het ons soms iets gaan drink. Ons het gesels, baie gelag, ook gehuil. Ons het saam gebid. Iewers tussen al hierdie gewone, alledaagse dinge het ek besef hoe uitsonderlik hierdie tyd saam met my kind eintlik is. Kosbaar. Onherhaalbaar. ’n Venster in tyd wat eendag ’n herinnering sal wees. Ek is baie bly ek het gegaan.

Skrywersnuus en die onverwagse “skrywersvakansie”

Daar het iets gebeur waarvoor ek aanvanklik nie voorbereid was nie. Ek kon nie werk nie. Nie omdat ek nie wou nie. Omdat ek nie kon nie! Ons het dae lank gesukkel om vir my rekenaar ’n kragprop/adapter te kry wat in die Nederlandse muurproppe pas. Uiteindelik moes my seun een aanlyn bestel. My skootrekenaar se battery was pap. Nêrens was die regte adapter beskikbaar nie. Daar sit ek toe. Gedwonge verlof. Of, soos ek dit liewer wou noem: ’n Vriendelik ‘verpligte’ vakansie. Dit was heerlik!

In ’n samelewing wat soms dikteer dat mens moet besig-besig-besig bly. Altyd iets moet regmaak of iets moet beplan, was dit amper soos om ‘toestemming’ te kry om vir ’n paar dae net… niks te hoef te doen nie. Toe die adapter uiteindelik aankom, kon ek my rekenaar aanskakel en terugkeer na my wêreld van woorde. Uitgerus en weer van voor passievol oor my skryfwerk.

Een van die mooi dinge van ’n besoek aan iemand anders se lewe is dat jy ook tyd kry om jou eie lewe van buite af te bekyk. Ek het my eie “me-time” geneem. Ek het die Katolieke kerke in Weert besoek en ’n erediens bygewoon. Ek het stil gesit, gekyk, geluister. Gebid. Weereens ontdek hoe diep dankbaar ek is vir die plek waar ek myself bevind. Vir my Hemelse Vader en Sy groot Genade. Vir Sy leiding en Sy beskerming. Sy muur van vuur om my.(Sagaria 2:5) Vir die feit dat ek kon gaan én veilig kon terugkom. Miskien was my grootste reis in Nederland nie een wat op ’n vliegtuigkaartjie verskyn het nie. Dit was die reis binne-in myself.

Natuurlik het ek ook die toeriste-ding gedoen. Ek het by klein restaurantjies gesit. Koffie gedrink. Mense dopgehou. Stories in my kop gemaak. Want dit is wat skrywers doen. Ons sien ’n vreemdeling by ’n tafel en wonder: Wie is sy? Waarheen gaan sy? Wie wag vir haar? Vir wie wag sý? Waaroor dink sy? Is sy gelukkig? Is sy verlief? Is sy hartseer? Wat het gister met haar gebeur? Terwyl ek mense dopgehou het, het ek ook oor myself begin dink. Oor die res van die jaar. Oor my lewe. Oor wat nog voorlê. Oor wat ek nog wil doen. Oor wat ek nog wil skryf. Ook, waarheen die Here my volgende gaan lei.

Skrywersnuus—van een boek na die volgende

Ek is steeds besig met die Engelse vertaling van Olifant op ’n sweefstok. My doelwit is om teen die einde van Augustus daarmee klaar te wees. Daarna wag daar ’n hele nuwe fase. Gedurende September en Oktober gaan ek aan Val en Sweef, die opvolg, werk. Ek gaan deur Annerle Barnard se leesverslag werk. Haar veranderinge, kommentaar, weglatings en byvoegings.

Dit bring my by iets wat ek graag met elke skrywer—en voornemende skrywer—wil deel. Maak nie saak of jy besig is met jou debuutroman of reeds jou tiende boek nie: Kry ’n professionele leesverslag. En nie van jou vriendin nie. Ook nie van jou kennisse nie óf van jou lewensmaat nie. Dit is maklik om ’n manuskrip vir iemand te stuur wat jou liefhet. Hulle wíl jou ondersteun, jou aanmoedig. Jou nie seermaak nie. En daarom sal jy dikwels positiewe terugvoer van hulle kry. Stuur jou manuskrip aan ’n erkende, ervare en objektiewe leser of skrywer wat jou nie persoonlik ken nie. Iemand wat die manuskrip lees met ’n heel ander oog. Iemand wat vir jou kan sê: Hier werk dit. Daar werk dit nie. Op hierdie bladsy verloor jy die leser en daardie bladsy is dit té veel inligting. Hier ontbreek iets, voeg dit of dat by. En dan kom daardie wonderlike, maar soms pynvolle raad wat elke skrywer uiteindelik moet leer. “Kill your darlings.”. Ons skrywers het gedeeltes, paragrawe, bladsye wat ons dink briljant is. ’n Toneel waarvoor ons lief geword het, of ’n beskrywing wat ons eenvoudig móét behou. Want ons het dit geskryf, is trots daarop. Ons hou daarvan. Dan lees iemand van buite dit en vra die eenvoudigste, maar belangrikste vraag: “Why is this here?” Is dit nodig? Hoekom moet die leser hierdie inligting kry? Dra dit die verhaal vorentoe? Voeg dit iets by? Of kan ons dit eenvoudig…uitlaat? Dit kan pynlik wees. Meestal is dit juis die buite-oog wat jou boek beter maak. ’n Goeie leesverslag vertel jou nie net wat jy graag wil hoor nie. Dit help jou om te sien wat jy as skrywer nie meer kan raaksien nie omdat jy te naby aan jou eie verhaal staan. Doen dit.

Nuus aan die tuisfront

Terwyl ek in Nederland was, het die lewe by die huis voortgegaan. Ons Benevolent Stay – The Stellenbosch Way gaan goed, en ons vertrou ons Hemelse Vader vir ’n vol kalender.

As jy as nuusbriefleser, of enige van jou vriende of familie, graag in Stellenbosch wil kom kuier, sal ons dit baie waardeer as jy ons verblyf aanbeveel.

Bespreek Benevolent Stay—The Stellenbosch Way  https://book.nightsbridge.com/40024 Stuur die skakel gerus aan. Asseblief.

My geliefde Cornelius se houtbesigheid gaan ook goed. Ons Kaapse winter is hierdie jaar nie so koud en reënerig soos wat ons gewoond is nie. Die hout loop goed, maar saam met die goeie verkope kom daar ook ’n ander behoefte: Reën. Ons Kapenaars bid vir nog ’n bietjie water uit die hemel. Die winterreën is skaars. Ons bid en vertrou dat die Here die wolke weer sal oopmaak en dat die reën sal aanhou—tot diep in Desember, as dit moet! En natuurlik hoop ons dat mense dan weer droë hout nodig sal hê en by ons sal kom koop.

Turkish Airlines—’n welverdiende lofprysing

Ek moet ook hierdie maand ’n besondere lofprysing gee aan Turkish Airlines vir ’n uitstekende reiservaring. Turkish Airlines. Die tussenstop in Istanbul was kort en kommervry. Nie een van my vlugte was vertraag nie. Nie een van my tasse het verdwyn nie. Die diens, op én af van die vliegtuig, was vriendelik. Die kos was heerlik. Ja, die vlugte was vol. Ja, ekonomiese klas is nie juis luuks nie. En ja… die ruimtes is klein. Maar mens weet dit voordat jy bespreek. Soos ek vroeër gesê het: Jy kan nie altyd die omstandighede verander nie, maar jy kan jou gesindheid kies.

Hierdie keer het ek gekies om die reis te geniet vir wat dit was. Ek is dankbaar dat alles veilig en glad verloop het. Dankbaar vir goeie gesondheid. Dankbaar vir ’n ongelukvrye reis. Dankbaar dat ek kon gaan. Nog dankbaarder vir ’n veilige terugkoms.

Reis verander mens

In my Julie-nuusbrief het ek geskryf: “Reis verander mens.” Dit is waar.

Ek het nie net teruggekom met foto’s, herinneringe en ’n tas vol klere en geskenkies nie. Ek het dankbaarder teruggekom. Verdiep. Ek het gegroei. Ek het nader aan my kind gekom. Nader aan my Hemelse Vader. Nóg nader aan Cornelius. En op ’n ander manier ook nader aan my ander drie kinders. Afstand het my weer laat besef hoe kosbaar nabyheid is. Hoe kosbaar familie is. Goeie gesondheid, ’n veilige huis. Om iemand te hê na wie jy kan terugkeer.

En toe… kom die weersiens

Die aankomssaal. Die bekende gesig. Die bekende arms. Die bekende reuk van iemand wat jy liefhet. Cornelius. Daar is ’n besondere soort vreugde wat jy eers verstaan wanneer jy iemand vir wie jy baie lief is, ná ’n tyd van afwesigheid weer sien. Dit is nie gewone vreugde nie. Dit is verligting. Dankbaarheid. Liefde. ’n Hele emosionele storm wat in een enkele oomblik saamtrek. Jy besef skielik: Ek het jou gemis. Ek is veilig. Ek is tuis. Jy is hier. En miskien is dit waarom lughawens sulke eerlike plekke is. Daar is nie tyd vir voorgee nie. Daar is net mense wat wag. Mense wat terugkom. Mense wat gaan. Mense wat iemand liefhet. En mense wat mekaar uiteindelik weer vashou. Die grootste reis is soms die een huis toe

Nederland het my baie geleer. Dit het my gewys hoe groot die wêreld is. Hoe anders mense se lewens kan wees. Hoe dapper ’n mens moet wees om jou bekende wêreld agter te laat en elders ’n nuwe lewe te begin. Ek is super-trots op my seun! Dit het my gewys hoe kosbaar my seun se teenwoordigheid in my lewe is. Om dankbaar te wees. En om te onthou dat ’n mens soms ver moet reis om weer raak te sien wat eintlik reg voor jou was.

Die grootste geskenk van ’n reis is dalk nie die bestemming nie. Dit is die perspektief wat jy saam met jou terugbring. Ek het Nederland verlaat met ’n hart vol herinneringe. Ek het my seun daar gelos—iets wat ’n ma se hart nooit heeltemal maklik vind nie. Maar ek het teruggekom met die wete dat die afstand tussen ons nie die liefde tussen ons verander nie. Toe ek uiteindelik weer Suid-Afrikaanse grond onder my voete voel, het ek besef: Ek het Nederland geniet. Ek het die kuier met my seun terdeë geniet.

My land. My dorp. My huis. My mense. My geliefde. En die arms waarin ek uiteindelik weer kon inloop. Met ’n hart voller as toe ek vertrek het, sê ek: Dankie, Here. Dankie vir die reis. Dankie vir my kind. Dankie vir my geliefde. Dankie vir my ander kinders. Dankie vir my gesondheid. Dankie vir beskerming. Dankie vir herinneringe. Dankie vir my werk. Dankie vir die voorreg om te kon gaan. En bowenal—Dankie dat ek kon terugkom. Want elke reis het ’n bestemming. Maar die mooiste bestemming van almal… is soms net: TUIS.

Liefde en seën,

NUUSBRIEF 30 JULY 2026

Groete uit Nederland—’n Reis van herinneringe, ontmoetings en dankbaarheid

Liewe familie en vriende

Soms gee die Here vir ons ’n tydperk in ons lewe wat soos ’n geskenk voel. ’n Tyd waarin mens nie net nuwe plekke ontdek nie, maar ook nuwe dele van jouself leer ken. Hierdie Julie-maand het vir my presies so ’n tyd geword.

Ek skryf vandag vir julle vanuit Nederland, waar ek steeds kuier en waar ek tot die einde van hierdie week sal wees. Dit is ’n besondere ervaring om vir ’n kort tydjie in my seun se wêreld in te stap—sy omgewing te sien, sy roetine beter te verstaan, die plekke waar hy leef en werk te beleef en om sommer net weer kwaliteit-tyd saam met hom te hê.

Die reis na Nederland

My reis hierheen het met ’n nuwe ervaring begin. Vir die eerste keer het ek met Turkish Airlines gevlieg. Ek het vanaf Kaapstad vertrek en my reis het my eers na Istanbul geneem. Daar het ek ’n kort tussenstop gehad voordat ek my vlug na Amsterdam aangepak het.

Daar is iets besonders aan ’n lang reis. Mens beweeg nie net fisies van een plek na ’n ander nie—daar is altyd ook ’n innerlike beweging wat plaasvind. ’n Reis gee jou tyd om na te dink, om stil te raak en om die lewe vanuit ’n ander perspektief te bekyk.

Maar die grootste oomblik van die hele reis was natuurlik toe ek uiteindelik deur die aankomssaal in Amsterdam stap en my seun daar vir my wag. Met ’n bos blomme in sy hande.

Die laaste keer wat ek hom gesien het, was in Desember 2025. Daar is geen manier om daardie oomblik volledig met woorde te beskryf nie. Daardie eerste vashou-drukkie. Die besef: “Hier is jy. Ek is weer naby jou.” Dit is een van die grootste geskenke van ’n ouer se hart—om jou kind weer vas te hou nadat afstand tussen julle was.

Tyd saam my seun

Hierdie besoek is vir my kosbaar omdat ek bewus is van hierdie besondere vensterperiode in sy lewe. Hy is tans nog uncommitted en single—in daardie mooi fase waar hy sy lewe bou, sy loopbaan ontwikkel en homself ontdek.

Ek besef hoe spesiaal hierdie tyd is. Ek hoef nie my plek as ma te deel met ’n vriendin, verloofde of vrou wat natuurlik eendag ’n baie belangrike deel van sy lewe sal word nie. Vir nou kan ek net hierdie tyd saam met hom geniet en die voorreg hê om hom weer op ’n dieper manier te leer ken.

Ons het heerlike kwaliteit-tyd saam. Een van die dinge wat ons nog altyd verbind, is ons liefde vir films. Ons is albei groot film-entoesiaste en om saam in ’n teater te sit, ’n goeie storie te beleef en daarna daaroor te gesels, is een van daardie eenvoudige dinge wat vir ons baie spesiaal is.

Ons het na die film “The Odyssey” in Eindhoven gaan kyk—dit was uitstekend! Die hele ervaring van om saam daarheen te reis, die film te geniet en daarna herinneringe te maak, is vir my net so waardevol soos die film self.

Ons het ook by ’n heerlike steakhouse, Rodeo, gaan eet. Daar is iets besonders aan ’n tafel waar twee mense rustig kan sit, gesels, lag en net die oomblik geniet.

Die volgende dag het ons het die tweede deel van “The Devil Wears Prada” gaan kyk. Hierdie keer in die dorpie waar Ivan woon—Weert. Fliek kyk is een van ons gemene delers. Dit is een van daardie belangrike tradisies wat ons verbind, ongeag afstand of die jare wat verbygaan.

Om Weert deur ’n toeris se oë te ontdek

Ek het myself toegelaat om Weert soos ’n ware toeris te ontdek. Elke dag stap ek deur die dorpie, kyk na die geboue, die mense, die strate en die klein besonderhede wat ’n plek sy eie karakter gee. Ek het die groot Katolieke kerke, St. Joseph’s en St. Mary’s, binnegestap—en dit het my diep geraak.

Die argitektuur, die loodglasvensters, die beelde, die houtwerk, die kandelare, die ligte, die banke en selfs die swaar fluweel gordyne vertel elkeen ’n verhaal. Dit is nie net geboue nie; dit is ruimtes wat deur generasies se geloof, gebed en menslike handewerk gevorm is. Kuns.

Ek sit ook graag by straatkafeetjies en doen people-watching. Ek kyk na mense se lewens wat voor my ontvou. Ek wonder oor hulle stories, hulle drome, hulle vreugdes en hulle stryd. Ek hou ook elke dag dagboek van my ervarings. Ek skryf neer wat ek sien, wat ek voel en die klein oomblikke wat maklik verlore kan gaan as mens nie doelbewus stadiger leef nie.

Een ding wat ek opnuut ervaar, is hoe naby my Hemelse Vader aan my is. Ek sien Sy leiding en Sy teenwoordigheid in die toevallige ontmoetings wat oor my pad kom. Soms is dit juis die klein, kort gesprekke met vreemdelinge wat die grootste boodskappe dra.

’n Ontmoeting met ’n Suid-Afrikaanse meisie ver van huis

Een van hierdie ontmoetings het gebeur by ’n kassier waar ek iets gekoop het. Sy het my aksent herken en gevra waar ek in Suid-Afrika woon?. Toe sy hoor ek is inderdaad van Suid-Afrika, het haar hele gesig verander. Sy is ’n jong Suid-Afrikaanse meisie wat hier in Nederland werk. Sy het my begin uitvra. Ek kon hoor hoe baie sy haar ma, wat steeds in Johannesburg woon, mis.

Daar was ’n oomblik waar die afstand tussen ons lande, kulture en omstandighede verdwyn het. Dit was net twee Suid-Afrikaanse vroue wat verstaan wat dit beteken om ver van jou mense af te wees.

Toe ek vir haar sê: “Ons moeders en ouers in Suid-Afrika mis ons kinders ook. Dalk meer as wat hulle ooit sal besef,” het haar oë waterig geword. Ek kon sien hoe die vreemde land, die alleenwees en die verlange soms swaar kan raak.

Ek sien dit ook in my eie seun. Hulle is ongelooflik dapper om die skuif na ’n ander land te maak. Hulle gaan uit om werksondervinding op te doen, nuwe geleenthede aan te gryp en hulle horisonne te verbreed. Maar daar bly altyd ’n deel van mens wat ’n buitestaander is wanneer jy in ’n vreemde land woon.

Daar is ’n verskil tussen alleen wees en eensaam wees. Alleenheid kan soms ’n keuse wees—’n tyd van rus en nadenke. Maar eensaamheid en isolasie kan ’n mens se hart swaar maak. Daarom is ek so dankbaar dat my kind by ’n wonderlike plek werk. By ASML, waar hy as meganiese ingenieur werk, het hy nie net ’n loopbaan gevind nie, maar ook ’n gemeenskap. Sy kollegas het begin om vriende te word. Hulle klink na ’n wonderlike kosmopolitiese groep mense wat saamwerk, mekaar ondersteun en ook soms sosiaal saam kuier. Dit maak ’n ma se hart rustig om te weet haar kind is nie alleen nie.

Skrywersnuus—’n Nuwe hoofstuk neem vorm aan

Selfs terwyl ek hierdie wonderlike tyd in Nederland beleef, gaan my skryfwerk voort. Ek gebruik ook hierdie dae om aan die Engelse teks van “Olifant op ’n sweefstok” te werk. My doel is om dit gedurende my laaste paar dae hier in Nederland so ver moontlik af te handel.

Wanneer ek terugkeer Suid-Afrika toe, wag daar ook verdere werk aan die volgende boek. Ek het reeds Annerle Barnard se leesverslag ontvang met haar waardevolle kommentaar en aanbevelings oor “Val en Sweef”. Ek gaan gedurende Augustus en September intensief daaraan werk.

Teen die einde van September wil ek dit aan my uitgewer stuur. Daarna sal dit na die finale proefleser gaan, terwyl ons ook begin werk aan die voorblad en agterblad. Die publikasie is steeds op koers vir Februarie/Maart 2027. Dit is ’n lang pad om ’n boek die wêreld in te stuur, maar elke stap daarvan is deel van die groter droom.

Cornelius, Benevolence Stay en die liefde wat wag.

So heerlik soos hierdie tyd saam met my seun is, so baie verlang ek na my geliefde Cornelius. Ek mis hom soms amper tot ’n hartstilstand. Dit is ’n vreemde ding van liefde: mens kan op een plek vol vreugde wees en terselfdertyd iemand anders diep in jou hart mis. Terwyl ek hier in Nederland is, hou Cornelius die fort in Stellenbosch.

Ons geliefde Benevolence Stay—The Stellenbosch Way doen uitstekend onder sy bestuur. Die besprekings kom fluks in en ons is ongelooflik dankbaar dat ons tot dusver net volpunte-resensies ontvang het.

In die Menu-gedeelte hierbo is die skakel en SnapScan-skakel beskikbaar. Gaan loer gerus daarna en stuur dit asseblief aan vriende en familie wat graag in die Kaap of Stellenbosch wil kom vakansie hou of net vir ’n naweek wil wegkom.

Cornelius is ook steeds besig met sy CorLanie-houtbesigheid. Met die Kaapse winter wat nou in volle swang is, is daar ’n groot behoefte aan droë kaggel- en braaihout.

Ek het hierdie reis geniet, maar ek het ook ’n belangrike besluit geneem: Ek wil nie weer sonder my geliefde reis nie. Ons volgende reis sal saam wees, en ons droom daarvan om na ’n eiland te gaan.

Ons Belofte-seremonie

Nog ’n besondere gebeurtenis waarna ons uitsien, is ons Belofte-seremonie op 27 April 2027. My dogter het vir ons ’n pragtige Save-the-date-video gemaak wat ons in September 2026 gaan uitstuur. Ons sien daarna uit om al ons familie en vriende bymekaar te hê om saam met ons hierdie liefde te vier en te bevestig. Ons beplan dit met soveel vreugde.

Ons leef steeds in diepe dankbaarheid vir ons Hemelse Vader se Genade-wonderwerk—die manier waarop Hy ons op 4 April 2024 weer bymekaar gebring het. Meer as twee jaar later groei ons liefde steeds. Dit word sterker, dieper en groter. Dit verbreed, verdiep en groei elke dag in kapasiteit.

Die geskenk van vandag.

Hierdie tyd in ’n vreemde land het my weer geleer hoe belangrik dit is om werklik binne-in die oomblik te leef. Wanneer mens die verlede in die Here se vergewings Genade plaas en die toekoms in Sy Hande toevertrou, bly die huidige oomblik oor as die grootste geskenk. Wanneer mens teenwoordig is in ’n oomblik, maak jou brein dit vas as ’n herinnering. ’n Plek waarna jy later kan terugkeer—selfs jare daarna. In ’n wêreld waar baie mense vasgevang bly in spyt en skuld oor dinge wat hulle nie kan verander nie, het ek geleer dat hierdie emosies dikwels nutteloos is. Die verlede kan nie verander word nie. Maar vandag kan geleef word.

Ek dink aan daardie pragtige waarheid uit Kung Fu Panda: “No use living in the past or future. Living in the moment is a gift. That is why it is called ‘the present’.”

En soos Meester Oogway ons ook herinner: “Yesterday is history, tomorrow is a mystery, but today is a gift. That is why it is called the present.”

Miskien is dit wat reis ons uiteindelik leer.

Dat die wêreld groot is, maar die belangrikste dinge bly klein en is prysloos: ’n Omhelsing by ’n lughawe.’n Gesprek met ’n vreemdeling.’n Koppie koffie by ’n straatkafee.’n Film saam met iemand wat jy liefhet.’n Stil oomblik in ’n kerk waar jy weer bewus word van God se teenwoordigheid.

Reis verander mens. Dit leer jou nederigheid. Dit leer jou dankbaarheid. Dit wys jou hoe kosbaar mense, plekke en herinneringe is. Maar die grootste geskenk van enige reis is dalk nie die plek waarheen jy gaan nie. Dit is die liefde en mense waarna jy terugkeer. Met ’n hart vol dankbaarheid kom ek binnekort weer huis toe. Na my land. Na my liefde. Na my mense. En steeds met die wete: Elke dag is ’n geskenk. Leef dit. Koester dit. Wees daarin teenwoordig.

Liefde en seën,

NUUSBRIEF 29 JUNIE 2026

Liewe Lesers,

Junie het reën-reën aangebreek met die eerste asemteug van winter. Die bome nou meer kaal, die oggende dra ’n kouer stilte en die son lê sagter oor die landskap. Daar is iets besonders aan hierdie seisoen—’n herinnering dat rustyd nie ’n einde is nie, maar ’n voorbereiding. Winter is die aarde se manier om terug te trek, energie te bewaar en in stilte gereed te maak vir nuwe lewe.

Hier by ons huis in Stellenbosch het ’n nuwe hoofstuk oopgegaan. Die bouwerk aan die vertrekke is klaar. Die stof, geraas en afrondings is nou deel van die verlede. Die nuwe ruimtes wag om gevul te word met stemme, lag, koffiekuiers en herinneringe. Kinders en gaste is welkom. ’n Huis word nie deur mure volledig gemaak nie, maar deur die mense wat daarin kom leef.

My Nederland-kuier kom nader. Die volgende nuusbrief in Julie sal vanuit Weert, Nederland geskryf word. Ek pak nie net klere en boeke nie, maar ook verwagting, dankbaarheid en die voorreg om tyd saam met my seun te spandeer.

My skryfwerk reis saam met my. Ek gaan begin met die Engelse vertaling van my opvolgboek: Val en Sweef. Ek is steeds op soek na ’n gepaste Engelse titel. Indien enige lesers voorstelle het, stuur gerus vir my ’n e-pos na: lelanieroode@gmail.com

Ek glo steeds dat my ontmoeting met Busi Nkosi by die Nederlandse Visa-kantoor nie bloot toeval was nie. Die God van die heelal beskik oor sulke ontmoetings. Ek wil steeds daardie Krimi-novelle skryf en haar naam gebruik as die heldin van die verhaal.

Hoe heerlik sal dit wees om eendag vir haar ’n kopie van die boek te gee en te sê: Jy het ’n plek in my storie gekry.

Die Afrikaanse manuskrip van Val en Sweef vertrek middel Julie na Bloemfontein waar Annerle Barnard dit saam met Olifant op ’n Sweefstok sal lees vir ’n professionele leesverslag.

Nog goeie nuus: ’n Kortverhaal van my is opgeneem in die bundel: Die Strand—Stories en Staaltjies, saamgestel deur Kwarts Uitgewers, Sunset Books en Tanya O’Connor. My verhaal verskyn onder die titel: Strand se skulpe. Dit is my eerste publikasie onder my nuwe van: Roode-Smit.

Gedurende 2027 neem ek die van aan van my geliefde Cornelius Smit aan. My nuwe skrywersnaam word Lelanie Roode-Smit, en ek wil my opvolgboek onder hierdie nuwe van uitgee.

Liefde in hierdie tydfase van my lewe is iets wat ons koester, bewaar en beskerm. Ek glo ware liefde in die tweede helfte van jou lewe is skaarser as hoendertande in ’n hooimied.

Cornelius het my eens gevra: “Hoe loop mens met ’n duif op jou skouer teen ’n trap af?” My antwoord was: “Baie stadig en baie versigtig…”

Hy het geantwoord dat hy met ons verhouding loop soos met ’n duif wat uit eie vrye wil op jou skouer kom sit het. Jy hou dit nie vas nie, want jy kan dit seermaak. Jy gee dit die vryheid om te vlieg of te bly.

Vir my is dit die kern van liefde: “Ware liefde is nie ’n hand wat vashou nie, maar ’n skouer waarop iemand veilig genoeg voel om te bly sit.”

Dankie dat julle saamreis deur boeke, paaie, mense en die klein wonderwerke van gewone dae.

“Travel far enough, you meet yourself.”—David Mitchell

Met vele liefde en seënwense

NUUSBRIEF 28 MAY 2026

Liewe Lesers,

Mei het opgedaag in volkleur-herfs. Die bome begin stadig hul goud, roes, koper en amber loslaat asof selfs die natuur verstaan dat daar tye in ’n mens se lewe kom waar loslaat nie verlies beteken nie… maar voorbereiding vir iets nuuts.

Hier by ons huis in Stellenbosch het die maand met stof, bouplanne, verfkwaste en restourasie aangebreek. Daar word uitgebrei aan ons AirBnB met ’n ekstra badkamer, en ook ’n nuwe gastekamer vir wanneer kinders kom kuier. ’n Huis leef saam met sy mense. Mure hou herinneringe vas, gange hoor lag, en kamers wag geduldig vir die terugkeer van geliefdes. Dis harde werk, ja—maar ook die soort moegheid wat uit dankbaarheid gebore word.

Mei was ’n besige maand van vlieg, paaie ry en tasse pak. Ons het vir tien dae na Noordwes gereis om ons moeders gedurende die Moedersdag-naweek te sien. Ons het ons tuisdorp Rustenburg besoek, saam ou skoolvriende gekuier. Daar is iets besonders aan die terugkeer na plekke waar jou wortels lê. Mens ontdek hoe sekere strate steeds jou naam onthou, hoe ou vriende altyd deel bly van jou storie, maak nie saak hoeveel kilometers en tyd tussenin lê nie.

Ons commuting-dae tussen provinsies is gelukkig verby, maar die werklikheid van twee huise wat steeds aandag, instandhouding en verantwoordelikheid vra, bly deel van ons lewe. En tog… op ’n vreemde manier trek ’n mens die los drade weer bymekaar wanneer jy terugkeer. Dinge wat oopgelaat was, vind dikwels hul eie stil afronding.

Moedersdag vanjaar het warm in my hart kom lê. Al was ons ver van ons kinders af, het elke telefoonoproep die afstand kleiner gemaak. Wanneer jou kinders vir jou sê: “Mamma, jy is ’n inspirasie. Die beste wat God vir ons kon gee.” …dan besef mens opnuut dat jy, ten spyte van baie menslike foute en oomblikke waarin jy gewonder het of jy genoeg is, tog iewers iets reg gedoen het.

Vir my bly dankbaarheid die grootste geskenk van moederskap: Om na jou kinders te kyk en te weet hulle het mooi, goeie, normale jong volwassenes geword. Nie perfek nie—want niemand is nie, maar ordentlik. Mense met goeie harte. Mense met empatie. Mense wat liefhet en probeer, uithou en aanhou. Hulle nie laat onderkry nie en gedermineerd klaarmaak met wat hulle begin het, al is dinge moeilik, spanningsvol en onseker by tye. En dalk is dit uiteindelik al waarvoor ’n ma ooit regtig op hoop.

Daar was hierdie maand ook goeie nuus rondom my Nederland-reis na my seun: die Visa-afspraak in Kaapstad was suksesvol. Ek sal eerlik wees—die Nederlandse Visa-kantoor bly vir my ’n plek wat spanning in mens se skouers laat intrek. Maar soms verander ’n enkele ontmoeting die ritme van ’n hele dag.

Die beampte wat my gehelp het, Busi Nkosi, het met soveel vriendelikheid en opregte belangstelling met my gesels dat die formele onderhoud onverwags menslik geword het.

“You are self-employed?”

“Yes, I am a writer.”

“You are doing well?”

“Yes, I am blessed to write romances with a twist of crime.”

“You are successful?”

“Yes, by God’s blessing I am doing what I love.”

Toe glimlag sy onverwags en sê: “Someday I want to be you.”

Ek moes lag en antwoord: “Maybe one day I’ll write about you in one of my books, if I may.”

“You’ll actually do that? Write about mé”

“I am an observer of people. Writers notice things. Look me up, here is my website: www.lelanieroode.com Read my newsletter, maybe in the next book you’ll find your name…”

Daardie klein toevallige ontmoeting het my weer herinner hoe mense mekaar soms op presies die regte oomblik kruis.

“Perhaps some encounters are not accidents at all, but quiet fingerprints of God upon ordinary days.”

My skryfwerk bly intussen volstoom aan die beweeg. Ek is besig met die finale redigering van Val en Sweef, die opvolg van Olifant op ’n Sweefstok. Teen 1 Junie vertrek beide manuskripte na Annerle Barnard in Bloemfontein vir ’n professionele leesverslag.

Terwyl daardie proses aan die gang is, begin ek gedurende Junie en Julie met die Engelse vertaling van die opvolg: Val en Sweef. Ek vermoed baie van daardie werk sal gebeur gedurende stil ure in Nederland—wanneer my seun werk en ek tussen die kleiner dorpies rondom Weert, Eindhoven en Utrecht rondbeweeg. Daar is iets aan onbekende strate en vreemde koffiewinkels wat ’n mens se kreatiwiteit oopmaak.

Miskien is dit die grootste les van hierdie seisoen: Dat lewe nooit net uit groot dramatiese oomblikke bestaan nie, maar meestal uit klein ontmoetings, mooi herinneringe, veilige huise, lang paaie, boustof, stemme oor telefone en Genade wat onverwags in gewone dae kom sit.

Dankie dat julle saamreis—deur al die seisoene van hierdie lewe en skryfreis. Mag Junie vir julle ’n maand wees van rus tussen verantwoordelikhede, warmte tussen koue dae en hoop wat aanhou brand lank nadat die son onder is.

“Some people arrive by coincidence but stay by divine design.”

Met liefde, dankbaarheid en seënwense,

Groetnis

NUUSBRIEF 27 APRIL 2026

Liewe Lesers,

April het stilweg sy koel hand oor Maart se hitte gelê—en toe, sonder waarskuwing, het die koue ingetrek. Herfs het aangebreek met daardie skielike skerpte in die lug wat jou laat die komberse, truie, dik sokkies en jasse laat nadertrek. Herfs bly vir my ’n seisoen van inkeer en ook van herinner.

Te midde van hierdie veranderende weer het die lewe sy eie ritme bly hou.

My webtuiste-bestuurder (Aeon Wolf), het in die huwelik getree—’n dag deurweek van reën, koue en tog… soveel warmte. ’n Groot familie, verweef uit en met Libanese, Afrikaanse en Engelse wortels. Almal het byeen gekom soos ’n lewende tapisserie van liefde en geskiedenis. Die seremonie was in sopnat weer, ja—maar soos die aanhoudende reën is dit diep, eg, en onmiskenbaar gedra deur iets groter as die weer. Liefde, lojaliteit, vriendskappe deur dekades en ’n onmiskenbare geloofsvertroue in die krag van daarwees vir mekaar.

Die toesprake het nie net gevier nie… dit het onthou. Sagte huldeblyke aan dié wat daar was, en dié wat reeds vooruitgegaan het. Veral die bruidegom se pa—te vroeg, te skielik weg—se afwesigheid het soos ’n stil leë stoel tussen ons almal gesit. Tog was hy dáár—in elke woord, elke traan, elke lag wat deur pyn gebreek het. Liefde bly. Selfs wanneer iemand nie meer fisies teenwoordig is nie.

“To be loved, and to be loved in return, is the quiet miracle that makes everything else bearable.”

Tussen die reënval en herinneringe deur, bewys liefde weer en weer sy kragtige werking.

Vandag op 27 April vier ek en Cornelius ons herdenking. ’n Dag wat apart en omsirkel in ons harte lê. Twee jaar later, en steeds voel dit soos daardie eerste oomblik. Ons beplan nou ’n: Belofte-aflegging voor-die-gemeente-plegtigheid op 27/04/2027—’n openbare viering van dit wat reeds voor God verseël is. Op daardie dag sal ons, ons beloftes aan mekaar ook met familie, vriende en almal wat saam wil getuig, sal deel. Dieselfde liefde. Dieselfde oorgawe. Net wyer oop.

My verjaarsdag op 14 April 2026 was ’n dag vol lig—koek, koffie, vonkelwyn en mense wat my lewe kleur gee. Ek het nie geskenke gevra nie… net steggies. Klein lewende stukkies uit elkeen se tuin. En nou groei hulle—saam geplant—met die oog op volgende jaar se seremonie. Ons tuin wat stadig besig is om ’n ruimte te word waar liefde gevier sal word. Waar beloftes weerklank kry.

Mei wink reeds met reise—na die Noord-Wes Provinsie, na huise, na broers en susters, na moeders. Ons trek weer die drade tussen provinsies bymekaar. Die Wes-Kaap is ons tuiste, maar die ander paaie roep ook tussen-in vir aandag.

Daar is ook ’n reis wat moontlik wag—na my seun in Nederland. Ek is nie ’n goeie reisiger nie—ek hou inteendeel niks van reis nie. Ek is ’n huishen in wese. Tog weet ’n mens party dinge sonder rede. ’n Ma weet wanneer dit tyd is. Dalk vir hom. Dalk vir haarself. Die Here fluister daardie dinge in ’n moeder se hart. En wanneer Hy roep… antwoord mens.

Vir een mens om te reis is bekostigbaar. Vir twee of meer—dan raak dinge duur. Daarom is die besluit dat intussen word die fort gehou deur my geliefde Cornelius—saam met ons kosbare Margaret Booysen—dit hou die ritme van ons Air B&B bly aan die gang as-wanneer hierdie moeder die reis oorsee aanpak. Dankbaar vir hierdie vryheid en voorreg!

Ek en my geliefde leef daagliks uit Sy Genade en Guns. Dit is God wat ons uitgehaal het uit dit wat ons nie verder kon dra nie. Hy wat ons, sonder ons eie toedoen, bymekaar gebring het—36 jaar ná skool. ’n Goddelike afspraak. ’n Liefde wat gegee is uit Sy vrygewige Hand—net omdat Hy kán!

My skryfwerk bly een van my ankers én my vlerke. Val & Sweef, die opvolg van Olifant op ’n Sweefstok, is op pad Bloemfontein toe waar Annerle Barnard ’n leesverslag gaan doen ter voorbereiding vir publikasie. Die Engelse titel wag nog om gebore te word—en ek nooi julle om saam te dink. Stuur gerus voorstelle na my e-pos: (lelanieroode@gmail.com) Julle stemme beteken vir my baie.

Die Engelse vertaling roep ook—saam met die draaiboek vir die boeklokprent wat daarna geskiet sal word. Agter die skerms bly ek besig om die tweede redigeerder se terugvoer te verfyn, met die mikpunt om teen 1 Junie te lewer. Die publikasiedatum bly vloeibaar—maar ek hou julle naby in elke fase.

Liewe lesers, dankie dat julle saamreis—deur woorde, deur seisoene, deur alles wat groei en verander.

Mag Mei vir julle ’n maand wees van volharding en stille krag. Ook die oproep van mooi herinneringe en die koestering daarvan.

Mag julle aanhou. Mag julle uithou. En mag julle altyd weer opstaan. Ek groet julle met twee inspirerende aanhalings uit my hart, gegraveer in my brein.

“Life is like riding a bicycle. To keep your balance, you must keep moving.” (Albert Einstein)

 “Healing doesn’t mean the damage never existed. It means it no longer controls your life.” (Edith Eger)

Met liefde, gebed en seënwense. Mag God se Guns julle dra—sag, seker en

elke dag.

Groetnis,

NUUSBRIEF 23 MAART 2026

Liewe Lesers,

Maart het in die Wes-Kaap aangekom soos stoom uit ’n warm ketel.—Daar is ’n hitte wat oor die Wes-Kaap lê soos ’n elektriese kombers wat op sy maksimum gestel is. Party dae voel dit asof die son nie net skyn nie, maar brand. Lukrake vure wat hoog en laag oor die velde uitbreek en alles stadig, geduldig uitput. Die lug tril, die grond sug, en selfs die skaduwees voel maar dunnerig. Dis die soort lusteloosheid wat jou noop om stadiger te beweeg, dieper asem te haal en weer bewus te word van elke druppel water en elke briesie genade.

Te midde van hierdie warm dae gaan die lewe en drome steeds voort.

Die redigering van Val en Sweef hou my besig—fyn skryfwerk wat geduld vra, maar opgewondenheid bring. Ek voel hoe die storie stadig maar seker sy finale vorm aanneem. Ek sien uit om die Engelse vertaling aan te pak. Dis asof die storie self wag om in ’n nuwe taal weer asem te kry.

Soos dit maar met my gaan—ek voel weer daardie kreatiewe roer. Ek wil skryf. Nuut. Vars. Onbekend. Nog ’n heerlike Roman… en ja, natuurlik ook die misdaadverhaal wat al lankal in die agtergrond van my gedagtes ronddwaal wil nou lewe op papier kry.

Cornelius se houtbesigheid groei stadig, maar met vaste wortels. Sy hout is droog, betroubaar en gemaak vir daardie lang, gesellige vure waar mense saamkuier en stories deel. As julle kan, help ons asseblief om die woord te versprei—deel dit op julle WhatsApp-groepe, noem dit vir vriende. Daardie eenvoudige “word-of-mouth” dra verder as wat mens ooit besef. Kontak hom by: corosmit@gmail.com

Ons Air B&B-plekkie begin ook mooi momentum kry. Jy kan ons hier bekyk en bespreek:

https://www.airbnb.co.za/rooms/1638269737709936110?unique_share_id=71fdeb8c-0f92-4115-b0be-cfbdcc52e95f&viralityEntryPoint=1&s=76

Ons is beskikbaar onder: BENEVOLENCE STAY–The Stellenbosch Way op Air B&B, Benevolence Cottage Stay op LekkeSlaap, en Benevolence Stellenbosch Stay op Bookings.com.

Dit bly vir ons ’n voorreg om ’n plek te skep waar mense kan rus, asem skep en net te wees. Gradeplegtighede by te woon, die Cape Epic en ook lekker vakansie in die wynlande van Stellenbosch..

In ’n wêreld wat soms swaar voel, bid ons saam vir vrede—dat oorloë tot ’n einde sal kom, en dat die las van onhoudbare brandstofpryse verlig sal word. Party dinge lê buite ons hande, maar nooit buite ons gebede nie.

Persoonlik bevind ek my in ’n besonderse seisoen van my lewe. Op 14 April word ek 56 jaar oud. Ek is nog nie afgetree nie… maar ek het begin uit-tree uit die vinnige baan. Ek skuif ratte laer. Ek kies doelbewus om stadiger te leef, die oomblikke raak te sien, en dit sáám met my geliefde Cornelius te geniet—om regtig in die oomblikke te wees, nie net daardeur te jaag nie.

My sussie kuier tans vir drie weke by my, en hierdie tyd saam haar is kosbaar—vol lag, onthou en eenvoudige saamwees.

Dan is daar die klein dinge wat my hart stil maak: Dis in hierdie stil heilige oomblikke waar die lewe sy ware rykdom wys.

  • Ek sit en kyk na Cornelius se vistenk—lewende vissies wat geruisloos deur water beweeg, plante wat wieg… en ek besef weer: elke klein vin, elke sagte beweging is deur ’n Groot Hand geskape.
  • Ek sien daardie Hand ook in ons eie lewe—nie net in die groot draaipunte nie, maar juis in die fyn detail.
  • ’n Vlinder wat onverwags verby fladder… wanneer ek na my oorlede pa verlang of na my kinders wat nie meer in die huis is nie.
  • My dierbare Alsation-hond, Rambo, wat my elke dag met onvoorwaardelike vreugde begroet…
  • My wonderlike geliefde mens wat sy liefde vir my op soveel manier wys. Die lekker maaltye wat hy voorberei. Die vat van my hand op ’n rusbank wanneer ons saam TV kyk of net elkeen ons storieboeke lees. Die koppie koffie elke oggend in die bed. Die saam kniel en bid as gelowige paar in ons afhanklikheid van ’n Almagtige Vader wat vir ons Voorsien op soveel vlakke. Die klein lagplooitjies wat om sy oë plooi wanneer hy ’n grappie maak of heerlik saam my lag wanneer hy my uitvang dat ek hom goedgelowig glo terwyl hy eintlik net goedig spot of ’n grappie maak.

’n Paar woorde uit my hart as romanse-skrywer:

“Ware liefde fluister nie altyd hard nie—dit bly, dit dra, dit kies… elke dag weer.”

“Om lief te hê is nie net om iemand vas te hou nie, maar om saam met hulle deur die lewe te beweeg—stadig genoeg om elke hartklop te hoor.”

Liewe lesers, dankie dat julle saam met my hierdie reis stap. Dankie dat julle lees, ondersteun en deel word van alles wat ek bou—woord vir woord, dag vir dag.

Mag hierdie maand, selfs in sy hittige Herfs seisoen, vir julle ook oomblikke van rus, vreugde en diep vrede bring.

Met liefde en alomteenwoordige dankbaarheid,

NUUSBRIEF 26 FEBRUARIE 2026

Liewe Lesers,

Februarie het met warm, helderblou energie in die Kaap aangekom. Dae vol sonbril- en sonskerm hittegolwe, maar ook dae waarin werk, drome en stille groei saamvloei. Ek sit weer hier en skryf met ’n hart wat besig is om baie dinge gelyk te dra. Stories wat vorm kry, nuwe planne wat begin wortel skiet, dankbaarheid vir mense en oomblikke wat hierdie reis ligter maak.

Die redigering van die opvolg, Val en Sweef, is nou behoorlik aan die gang. Ek gaan waarskynlik die res van Maart nog diep daarin wees. Fynwerk, hersienings en daardie stil konsentrasie wat ’n storie nodig het om werklik te land. Intussen is ons ook in onderhandeling met die finale redigeerder vir Val en Sweef—die plan is om dit teen die einde van Maart aan te stuur. Dis altyd ’n besonderse oomblik wanneer ’n manuskrip begin beweeg na sy volgende fase.

Die vertaling van Val en Sweef lê ook vir einde Maart begin April voor. Ek sien uit om dit aan te pak—om weer deur die storie te reis, maar op ’n ander manier, in ’n ander taal, met dieselfde hartklop daarin.

“’n Storie verander nie sy siel wanneer dit vertaal word nie—dit leer net om in ’n nuwe stem te asem.”

Soos dit maar gaan met ’n skrywer: daar broei en groei reeds nuwe stories in my kop. Fragmente, karakters, tonele wat onverwags kom aanklop. Ek voel daardie bekende kreatiewe krag om weer aan iets nuuts te begin werk wanneer die tyd reg is.

Om my skryfwerk en drome prakties te ondersteun, is ek ook besig om die oop kamers in my huis beskikbaar te maak vir huurders deur ’n paar nodige renovasies. Dis harde werk, maar ook opwindend om ’n huis weer vars asem te gee.

My geliefde Cornelius het selfs langverlof geneem om my daarmee te help. Ek is oneindig dankbaar vir hom. Daar is iets besonders aan iemand wat saam met jou bou—letterlik én figuurlik.

CORLANIE HOUT beweeg ook stadig maar seker vorentoe. Party dae voel ons amper soos Noag van ouds—stukkie vir stukkie, hou vol, werk voort, glo aan wat kom. Midde hierdie hitte in die Kaap is ons besig om hout bymekaar te maak vir die Wes-Kaapse winter. Ons staan in geloof dat wanneer die Kaap koud en nat raak, Kapenaars weer hul vure sal wil aansteek—en dat hulle hout by ons sal koop. En nie net enige hout nie—droë bosveldhout.

Want elke Kapenaar weet: net een ding is erger as géén hout nie… en dit is nat hout. Cornelius se hout is droog. Dit maak heerlike braaivleisvure, maar die mooi tweesydigheid daarvan is dat dit ook uitstekende, langbrand-kole maak vir kaggelvure in die winter. Dit hou langer en dra verder as baie van die houtsoorte wat mens hier in die Kaap kry.

Die terugvoer van die paar vriende wat reeds kom koop het, maak ons harte warm:

  • Dit is goeie braaivleishout.
  • Dit is droog.
  • Dit maak uitstekende kole.
  • Mens kan langer braai en hoef nie ’n kuier af te jaag nie, want die vuur hou. Hierdie soort terugvoer beteken vir ons baie.

Vanaf 27/28 Februarie sal CORLANIE HOUT ook beskikbaar wees by die AgriMark Stellenbosch se Deli-koffiewinkeltjie. Wanneer jy by die Deli in AgriMark die heerlikste pasteie in die dorp gaan koop—koop sommer ’n sakkie CORLANIE Hout saam met jou pasteitjies.

As romantikus was Valentynsdag vir my ’n besonderse dag. My geliefde was by my en ons het saam tyd spandeer. Lekker soet wafels gaan eet by Milky Lane en daarna ’n fliek gaan kyk by Ster-Kinekor — Wuthering Heights. Dit was nogal ’n swaar film vir ’n ligte dag. Steeds goed, maar nie ’n soort verhaal wat uit my eie pen sou vloei nie.

Ons het ook ’n draai gaan maak in die Cape Agulhas Nasionale Park. Wat ’n heerlike kort wegbreek! Ons is bederf met sonsondergange wat gevoel het asof dit met ons Vader se verfkwas oor die lug geskets is—kleur op kleur. Ons het vissies, krappies en seesterre in die laagwaterpoele tussen die rotse gaan kyk. Lang ente op die strand en klippiesstrande gestap, en selfs teen ’n duin gaan lê net om na die see en wolke te kyk.

Cornelius sê altyd: “Ons spandeer tydsaam tyd saam.” En dis presies wat ons doen in daardie kort, kosbare rustye saam.

Nou is ek weer terug in die tuig, besig om saam met Edit van: Val en Sweef. My gedagtes dwaal gereeld terug na daardie tydsame tyd. Ek koester dit. Ek leef in afhanklike dankbaarheid vir ’n Goeie Vader in die Hemel wat dit aan ons gun in Sy genade.

Die gedeeltes wat hierdie Februarie maand vir my uitgestaan het in Sy Woord, is Psalms, Job, Romeine en Deuteronomium. Dit herinner my weer: God laat dinge gebeur volgens Sy wil en in Sy tyd. Hy maak deure oop wat geen mens kan sluit nie. Ons staan op die Beloftes van ’n regverdige en geregtige God wat reg laat geskied aan Sy kinders—aan die wat Hom kies en volg.

Mens voel soms dat dié wat jou seergemaak het floreer, beheer uitoefen, of steeds op ’n manier aan die toue trek waarvan jy so graag wil loskom. Dan bid mens soos Dawid: “Here, hoor tog my gebede, sien my onrus raak…” Dan antwoord Hy weer en weer—soos in Jeremia 32:27: “Ek is die Here, die God van alle mense. Sou iets vir My te wonderbaar wees?”

Wanneer ek weer Deuteronomium 28 lees, die opdrag in Deuteronomium 30:19 om LEWE te kies, word mens stil. Ook Romeine 2:9 herinner my dat daar verdrukking is vir die wat kwaad doen, maar eer en vrede vir die wat goed doen. Daar is ook troos in die woorde van Romeine 12:19 en Deuteronomium 32:35: dat die vergelding aan die Here behoort. Vergifnis is joune om te gee.

Ek het onlangs ’n mooi woord raakgelees: “GODFIDENCE” — ’n stil, onwankelbare vertroue wat in geloof gewortel is. Die wete dat jy nie alleen stap nie. Dat God se tyd beter is as jou eie. Dat jy kan staan omdat Hy reeds voor jou uitgaan.

Dis iets wat Cornelius al baie vir my gesê het wanneer ek oorweldig voel of begin tol in ’n “spiral” afwaarts ’n duisternis in: “Onthou my Lieweling, God is alreeds daar voor in die pad.”

Op hierdie mooi noot groet ek julle vir Februarie. Mag Maart vir julle ’n maand wees waar God se deure wyd oopswaai. Waar die begeertes van julle harte wat Hy ken en verstaan begin vorm kry, en waar julle onthou: wat ook al voel asof dit téén jou staan—Hy wat binne-in jou leef is groter as enigiets buite jou.

Always choose to RISE.

Met liefde en dankbaarheid,

NUUSBRIEF 31 JANUARIE 2026

Liewe Lesers,

Januarie het stil-stil ingestap, tog voel alles reeds volspoed—’n nuwe jaar wat wag om gevul te word met stories, hoop en wonderwerke. Ek sit vandag en skryf met ’n hart vol dankbaarheid en ’n gees wat kinderlik opgewonde is oor die splinternuwe jaar wat voorlê.

Ek het die eerste “draft” van Olifant op ’n Sweefstok voltooi. Ek het dit geniet om die vertaling te doen. Om my storie te sien lewendig word in Engels. Dit wag nou om wéér deurgelees en fyn geslyp te word voordat dit na die Engelse proefleser gaan.

Terselfdertyd het ek begin met die editing van die opvolg, Val en Sweef, terwyl ek met die vertaling van Val en Sweef parallel daarmee aan die gang is. Dis ’n groot, maar noodsaaklike proses. ‘n Sekerheid is dat: Val en Sweef later vanjaar in beide Afrikaanse en Engelse weergawes verskyn. Die publikasie is vir Augustus–Oktober 2026 beplan, en ons kan nie wag om die wêreld te wys hoe ryk en lewendig Afrikaanse storievertelling kan wees nie.

Kersfees en oujaar-nuwejaar was vir my ’n besondere seën. Ek het dit saam my kinders en my geliefde Cornelius gevier—’n huis vol lig, lag en liefde. Op 26 Desember het ons saam my ma en sussie die Nutcracker–ballet by Monte Casino gaan kyk. Wat ’n vreugde kos vir die siel!

Cornelius se houtbesigheid, CORLANIE BOSVELDHOUT, gaan van krag tot krag. Dis 8–9 kg sakkies bosveldbraai-en kaggelhout. ’n mengsel van Sekelbos, Knoppiesdoring, Apiesdoring en bietjie harde hout. Dit verkoop fantasties! Ons begin selfs aan die Wes-Kaapse mark lewer. Die Kapenaars hou van hul vleisbraai met hout. Kaggelvure in die winter. Hierdie hout doen albei. Vanaf wors tot hoender, van steak tot kebabs, en selfs laaste–laaste, braaibroodjies op die warm afkoel-kole. Boonop: dit is droog—enige braaier weet hoe frustrerend nat hout kan wees! Indien jy in en om Stellenbosch is en jou eie sak wil koopkontak my gerus by lelanieroode@gmail.com.

Ons droom ook al meer van van plek tot plek toer deur die land met boekpraatjies in die dorpe en stede. Boeke én braaihout in die kattebak sal ons reis… Dit is nie net ’n romantiese idee nie—ons spreek dit daagliks in gebed uit en glo dat, wanneer Val en Sweef later vanjaar publiseer, dit nie meer net ’n droom sal wees nie, maar werklikheid. Ek vra julle: bid saam ons vir hierdie droom.

Die Engelse vertaling van my boeke is nie meer net ’n opsie nie; dit is ’n prioriteit om ’n voet in die internasionale mark te kry.

Ek wil julle ook graag laat vertrek met een van my gunsteling-verse uit die Bybel:

Sefanja 3:17 – “Die Here jou God is by jou. Hy, die krygsman wat red. Hy is vol vreugde oor jou, Hy is stil-tevrede in Sy liefde. Hy jubel en juig oor jou.”
Wat my nog altyd en steeds en ook vir 2026 dra.

Ek hoop dat hierdie jaar vir julle sag, vol belofte en lig begin. Mag julle drome blom waar geloof dit plant, en mag julle moed vind om dit te koester selfs wanneer die oes ver voel. Ons voel Sy teenwoordigheid elke dag in ons werk en lewe.

Met liefde, dankbaarheid en ’n hart vol verwagting,

Lelanie Kruger

“You may have to fight a battle more than once to win it.” — Margaret Thatcher.

NUUSBRIEF 23 DESEMBER 2025

LIEWE LESERS,

Desember het sag, maar vol belofte ingestap —’n maand wat altyd soos ’n asemteug voel tussen afsluit en begin. Kersliggies flikker al vroeg, en 2025 maak stadig sy laaste buiging. Ek skryf vandag met ’n dankbare hart, ’n effense moegheid in die lyf, maar ’n groot verwagting in die gees.

Skryfwerk bly my anker. Ek is steeds besig met die Engelse vertaling van Olifant op ’n Sweefstok. Ek het al gevorder tot by Hoofstuk 26 van 38, en my mikpunt is om dit teen middel Januarie 2026 af te handel. Dit is intens, maar ook besonders—’n storie wat ek nou vir die tweede keer leer ken, hierdie keer in ’n ander taal en ritme.

Intussen het ek Val en Sweef terug ontvang van die redigeerder, en ek staan op die punt om met daardie Editing te begin. Parallel daarmee loop ook die Engelse vertaling van Val en Sweef. ’n Groot maar noodsaaklike proses. Sodra dit alles afgehandel is, gaan die opvolgboek na die finale en laaste redigeerders: een vir Afrikaans en een vir Engels. As alles volgens plan verloop, mik ons na publikasie in Julie en Augustus 2026.

Daarna—en hierdie gedagte laat my glimlag—beplan ek ’n Boekbekendstelling, heel waarskynlik eerste in Stellenbosch. En ja, die droom strek verder: ’n landwye toer deur 2026–2027, waar ons al vier boeke, hierdie keer in Afrikaans én Engels, weer aan lesers bekendstel. Van dorp tot dorp. Van storie tot storie.

Agter die skerms bly die lewe natuurlik ook aan die beweeg. Ons is steeds in die beplanning vir my geliefde Cornelius se re-location. Moet asseblief nie ophou bid nie—ons hou vas aan God se Woord en Sy beloftes, dat Hy deure oopmaak wat geen mens kan sluit nie. Een van die beloftes wat ek tans styf aan vashou, is Openbaring 3:8: “Kyk, Ek het voor jou ’n deur oopgemaak wat niemand kan toemaak nie.”

Nie alles het egter hierdie jaar uitgewerk soos beplan nie. Die jeugroman wat ek graag voor 31 Desember 2025 wou voltooi, het ongelukkig gesneuwel—bloot weens te min tyd. Tog het iets anders mooi posgevat: ek het my Kinderstories, Kerneelsie Kaskenades, herskryf, verkort en vernuwe, en hoop om dit voor 31 Desember 2025 in te skryf.

Interessant genoeg het ek wel reeds aan die jeugroman begin skryf. Dit handel oor Generasie Z, en die tema lê my na aan die hart. Dit is vir my duidelik ’n storie wat tyd nodig het—en daarom sal ek dit rustig, tussen my ander projekte deur, voltooi.

Met Oukersaand en Kersdag om die draai, is my huis vol lewe. Al my kinders is by my, geskenkies lê en wag onder die kersboom. Ons doen gewoonlik ons geskenke op Oukersaand, en Oukersdag word daar reeds gesny, gekap en voorberei vir die Kersdag-ete. Ek koester dit diep om Kersdag saam met my kinders en my moeder te kan deurbring—’n kosbare seën.

My hart en wese verlang egter ook baie na my geliefde Cornelius, daar ver in die Noordwes Provinsie. Hy werk regdeur die hele Desember, ook oor al die Heilige Feesdae. Tog glo ons met alles in ons dat hierdie ons laaste Kersfees in twee provinsies is.

Dit help dat dit goed gaan met sy Bosveldhout-besigheid. Soos julle reeds weet, noem ons dit CORLANIE—Cor vir Cornelius en Lanie vir Lelanie. Die droom bly lewendig: dat ons eendag deur die land kan reis met ’n kattebak vol boeke en vuurmaakhout. Van plek tot plek, boekbesprekings en praatjies, mense ontmoet, stories deel—en vertel hoe groot en goed God is. Hoe Hy ons twee, ná twee traumatiese egskeidings, deur ’n Divine Appointment bymekaar gebring het. Hoe ’n mens selfs op 55jaar weer van voor af verlief kan raak—dieper, sagter en wonderliker as ooit tevore.

Ons leef in absolute afhanklikheid van Hom. Ons vertrou Hom om al Sy beloftes oor ons lewe waar te maak.

’n Klein, maar belangrike woord van my hart af: Ek kan ongelukkig nie altyd by elke boodskap, e-pos of WhatsApp uitkom nie. Ek het eenvoudig nie die emosionele kapasiteit om daagliks alles te lees en te beantwoord nie. Party boodskappe lê weke in my argiewe—nie uit onverskilligheid nie, maar uit noodsaak. As ek elke dag op alles sou reageer, sou ek nooit by my skryfwerk uitkom nie. Ek vra dit met respek en dankbaarheid: verstaan asseblief dat my stilte nie afwysing is nie, maar soms bloot selfbeskerming en fokus.

Laastens: vanaf Januarie 2026 sal ek my nuusbrief graag in Afrikaans én Engels wil aanbied. Ek sal my beste doen om dit reg te kry.

Ek sluit af met ’n aanhaling vir die nuwe jaar—’n gedagte om saam te dra 2026 in:

“Dreams grow best where faith is planted daily, and courage waters them even when the harvest feels far away.”

Mag hierdie Kersfees vir julle rus bring. Mag 2026 oopvlieg met hoop, lig en nuwe moed.

Met liefde, dankbaarheid en ’n hart vol verwagting!

   ”You were never meant to stay where you crawled. The cocoon exists because heaven knows you will fly.”

Load More